~*×(من و خود من)×*~

یه نفس عمیق بکش....

نفس بعدی رو طلب کار نیستی پس سپاس گذار همین دم باش.....

روز جمعه همگی جمع شده بودیم تو یکی از واحدهای پیام اینا برای "دیدار با افسانه".

همه چی خوب بود.حضور بچه ها،مدیریت فرهاد،مسئولانه بازی کردن بهاره،زحمت های ارغوان،لبخندهای گاه و بیگاه شیرین و خیلی چیزای دیگه...

بازم چشم بستن،بازم مراقبه،بازم آرامش و سکوت،بازم پیوند بین اعضای خانواده،بازم صدای گریه،بازم لبخند پر از عشق....

× آریا رو دیدم! خیلی اتفاقی.تا حالا چند بار شده بود که با هم اکی میکردیم تا هم ُ ببینیم اما یه جوری نمیشد اما جمعه خیلی یهویی همدیگرو اونجا دیدیم.نمیدونم چرا؟ اما آریا رو به رنگ سفید میبینم.

×اولش که وارد شدم با همه که سلام احوال پرسی کردم میون آقایون یکی خیلی به چشم آشنا اومد اما پیگیر نشدم.موقع جمع کردن آبمیوه ها هم با یه لبخند پت ُ پهن اومد بالا سرم،وقتی هم که کیسه بدست داشتم آشغال آبمیوه ها رو جمع میکردم یهو از ته سالن اومد،ازم گرفت تا خودش جمع کنه منم مثل خودش یه لبخند زدم و ازش تشکر کردم.شنبه وسط درس خوندن یهو چهره اش با اون موهای پریشون ِ روی صورتش اومد تو سرم و تازه یادم افتاد که یعععععععععععععععععع محمد بوده.

× اون روز موقع حاضر شدن قرار شد شلوار مشکی ِ دمپامو بپوشم و کلا با یه تیپ رسمی برم.اما دقیقا لحظه های آخر دیدم نه! کار من نیست.رفتم شلوار اسپرتم ُ پوشیدم با یه مانتوی کوتاه ِ اسپرت تر از شلوارم و کوله ام!
خیلی وقت ِ که دیگه نمیتونم تیپ شخصیتی بزنم...

× به یه بی تفاوتی ِ خاصی رسیدم.قبل از این دیدار که رها بودم،بعد از صحبت های افسانه هم دیگه کلا ولو شدم...

پ.ن : " آنچه که رخ داده مهم است.نه علت آن"

زیباترین مسیجی که میشه دریافت کرد....

قرار بود همه ساعت پنج میدون ونک باشیم.سوار اتوبوس که شدیم با صدای بلند سلام،صبح بخیر میگفتیم.با مهدی تقریبا آخرا نشستیم.ساعت های پنج و ربع بود که یه اکیپ چهار نفره اومد.آخریشون یه پسری بود سوژه :دی. کلا استایل و تیپش میزد که پایه خنده باشه. تو یه دستش دوربینش بود و ساکش و تو دست ِ دیگش نون سنگک ها رو گرفته بود،تو یه انگشتشم دو سه تا سی دی بود.با خواهرش لیلا،دوس دخترش هاله و دوستشون رضا اومده بودن.پشت سر ما نشست. ساعت های 6 بود که راه افتادیم.تقریبا سی نفری بودیم.یه سری ها هم از بچه های خارج موسسه بودن.مثل همیشه آهنگ های شهرام ناظری داش پخش میشد.یه عده از بچه ها داشتن میخوابیدن و آقای راننده بنده خدا که فک میکرد که الان همه میخوابن چراغارو خاموش کرد. کسری که پشت ما نشسته بود بلند بلند شروع کرد حرف زدن که الان چه وقت خوابه،پاشید بابا!!!صبحانه رو خودمون داشتیم حاضر میکردیم. من تو ظرفا دستمال میزاشم،مهمی گردو ،کسری بالا سر ما وایساده بود و کره،مربا میزاش،فرزام کارد و قاشق،هاله نون سنگک و بهاره هم پخش میکرد.با صحبت های فرهاد بچه های غیره هم کم کم یخشون داش آب میشد و متوجه شده بودن که همه با هم یه خانواده ایم و هیچ تفاوتی بینمون نیست.بعد از صبحانه کسری رفت جلو و بعد از زدن مخ فرهاد سی دیش ُ گذاشت و شروع کرد رقصیدن و به زور همه رو بلند میکرد.هر کی هم خواب بود با وحید میرفتن بالا سرشُ کسری سوت میزد،وحید هم محکم دست میزد و تا وقتی اون شخص بیچاره رو بیدار نمیکردن خیالشون راحت نمیشد. کسری و لیلا با اندامی کاملا باربی :دی اتوبوس ُ گذاشته بودن رو سرشون..تمامی پرده ها رو کشیده بودیم که داخل دیده نشه و دریغ از یه ذره جاده دیدن.همش اون وسط در حال رقصیدن بودیم.البته چند دیقه یه بار فرهاد استاپ میزد و شروع میکرد به ارشاد :دی. بعد از کلی رقصیدن و انرژی تلف کردن نوبته خوندن پیام های کائناتیمون بود.محبوبه زحمتش رو کشیده بود.چشم هامون رو بستیم و سکوت کردیم.تو این حین محبوبه پیام هر کی ُ میزاش تو دستش.بعد که چشمامونو باز کردیم،هر کی پا شد اسموشو گفت و پیامش رو خوند و پیام هامون رو با هم شِیر کردیم.ساعت های 9 بود که رسیدیم و رفتیم "باغ فین کاشان". همه با هم و در کنار هم بودیم. مهدی هم که جزو عادت هاش شده،فکر و شخصیت هر کی ُ میخوند و بچه ها همه ترکیده بودن از تعجب. جالبه که خیلی ها فک میکردن یا دوستیم یا زنشم :(( . بعد اینکه متوجه شدن دایی ِ منه دیگه همه بهش میگفتن دایی مهمی :دی . تو باغ کلی گشتیم و کلی با هم عکس انداختیم.تقریبا ساعت های ده و نیم باید می اومدیم کنار اتوبوس.با مهدی نفر اول اومدیم:دی.هی مسخره میکرد،میگفت:الحق که نوه ی همون پورخلیلی:دی.بعد از جمع شدن همه به سمت خونه طباطبایی و بروجردی راه افتادیم.با هم به داخل خونه طباطبایی رفتیم. مهدی وایساد به صحبت کردن با امیر اینا منم خیلی خجسته،خرم رفتم بلیط گرفتم ُ بلیط مهمی ُ دادم دستش و خودم رفتم داخل.با عسل و ناهید و محبوبه کلی عکس انداختیم و کلی از معماری اونجا حیرت کردیم.جای بعدی خونه بروجردی بود.دسته جمعی به سمت خونش رفتیم،اما از اونجایی که خسته بودم و امیر هم گفت خونش همچین آشی نیس،دیگه داخل خونه نرفتیم و نشستیم جلو در.با فرهاد ُ وحید ُ مهمی ُ فرزانه جلو در نشسته بودیم تا بقیه هم بیان.بعد از اتمام بازدیدشون به سمت اتوبوس رفتیم. آفتاب وحشتناک گرمی بود و دیگه تقریبا همه جنازه بودیم.به سمت قمصر راه افتادیم.از یه طرف ترافیک ِ خیلی سنگین از یه طرفم خستگی باعث شده بود تا فضا آروم باشه.وسط های راه سهیلا و آقای رضا و دخترکاشون هم بهمون اضافه شدن.نمیدونم چی چی ِ آقای ماشین گرمش شد و آقای راننده مجبور شد نگه داره،یه سری ها رفتن پایین تا سیگار بکشن یا که هواشون عوض شه.بعد از نیم ساعتی دوباره را افتادیم.مامانی بره همه کیک پزیده بود، پاشدم کیک پخش کردم.به کسری که تعارف کردم کل ِ ظرف ُ از دستم گرفت تا آخر شب هم به بقیه ندادش.ساعت های دو ُ نیم بود که رسیدیم یه باغی.برای نهار رفتیم داخل خونه، همه سالادالویه داشتیم.موقع خوردن فرهاد گفت هر کی یه لقمه شاهانه بگیره و وایسه تا بره خوردنش اعلام کنم،موقع اعلام کردن گفت حالا اون ُ بدید به نفر سمت راستی...بعد از نهار فرهاد برامون از پیام افسانه صحبت کرد و کلی حرف زدیم.یه سری ها خوابیدن،یه سری ها رفتیم تو باغ گل و بعضی جماعت سیگاری رفتن تو تراس.ساعت های شیش ُ نیم بود که جمع کردیم که برگردیم.تو یه دستم وسایل های خودم بود ُ تو یه دست دیگم یه عدد هندونه ی نصف به همراه یک عدد چاقوی قرمز روش:دی.مهمی و امیر داشتن حرف میزدن منم جلوشون هندونه به دست می اومدم.اونقدم دستم درد گرفت.راه افتادیم به تهران.موقع برگشت همه با هم ابی میخوندیم و کسری کلی برامون با هاله کلیپ اجرا کرد.باز کل ِ پرده هارو کشیدیم و شروع کردیم رقصیدن با آهنگ های زمان هزار و سیصد و درشکه.(دختر همسایه شبای تابستون گاهی می اومد روی بوم....) کلی آذری،بلوچ،خشتکی (مدل مخصوص کسری) رقصیدیم.بیچاره فرهاد هم عین کمیته ارشاد چند دیقه یه بار میگف اون روسری هاتون ُ سر کنید،مانتو هاتون ُ بپوشید. آقای راننده موقع بنزین زدن نیگه داش.همه رفتن پایین غیر از من ُ لیلا ُ رضا و اکیپ سینا اینا.امیر اومد کنارم نشست،کلی با هم کامل شدیم ُ از هر دری حرف زدیم.نمیدونم هر چی بود اما کلید من ُ بدجور زد!!!!ساعت های یازده بود که دیگه فضا آروم شد،وحید و فرزانه که پشت سر ما کامل لالا بودن.کسری دیگه از حال رفته بود و با مهمی می حرفید.منم خواب بودم. دوازده بود رسیدیم ونک.از اونجایی که کسری صبح با ماشین اومده بود با اون برگشتیم.کلی تو راه حرف زد و پیام هایی که باید از کسری میگرفتم ُ گرفتم.هاله رو بردیم رسوندیم شهرک غرب و بعد هم ما رو گذاشت ستارخان و خودش هم رفت منیریه.

سفر خیلی خوبی بود.واقعا دلم برای خانواده معنویم تنگ شده بود،فقط یه سفر نبود ما همه اعتقاد داشتیم که بی دلیل اونجا حضور نداریم!همه اومدیم تا یه پیامی از این سفر بگیریم.

از کسری گرفتم که باید تا جایی که میتونم تلاش کنم،حتی شده از خیلی چیزا بگذرم تا به اون چیزی که میخوام برسم.از امیر گرفتم که همه چی میگذره،مهم تویی که چه جوری بازی میکنی.این تویی که باید همه چی ُ بسازی.از محبوبه گرفتم:

تو آن امپراطوری هستی که به خواب رفته و در دریا میبیند که گداست. از خواب بیدار شو!!!!!

پرواز اعتماد را با یکدیگر تجربه کنیم و گرنه میشکنیم بال های دوستی مان را...

در سکوت با یکدیگر پیوند داشتن،همدلی صادقانه،وفاداری ریشه دار،اعتماد کن!!!!!

از تنهایی مگریز،به تنهایی مگریز!گهگاه آن را بجویُ تحمل کن و به آرامش ِ خاطر مجالی ده....

یکدیگر را می آزاریم بی آنکه بخواهیم.شاید بهتر آن باشد که دست به دست هم دهیم،بی هیچ سخنی.

دستی که گشاده است،میبرد،می آورد،رهنمونت میشود به خانه ای که نور ِ گرمی بخشش دلچسب است.

این همه پیچ،این همه گذر،این همه چراغ،این همه علامت!

و همچنان استواری به وفادار ماندن ِ به راهم،خودم،هدفم و به ......تو!!!

وفایی که مرا و تو را به سوی هدف راه میدهد....

به تو نگاه میکنم ُ میدانم که تو تنها نیازمند یک نگاهی تا به تو دل دهد،آسوده خاطرت کند،بگشایدت تا به در آیی..

من پا پس میکشم و در نیم گشوده به روی تو بسته میشود....

پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم از دیگران شکوه آغاز میکنم،فریاد میکشم که ترکم گفته اند.

چرا از خود نمیپرسم:کسی را دارم که احساسم را،اندیشه و رویایم را،زندگیم را با او قسمت کنم!

آغاز جداسری شاید از دیگران نبود....

بخند! عاشق باش! لذت ببر! دوست داشته باش! آروم باش! خدا رو باور کن! اعتماد داشته باش! قضاوت نکن! خسته نشو! آگاه باش!

یادت بیار زمانی که روی زمین سجده زدی ُ رو به خورشید با تمام قدرت داد زدی: خدایا همه رو بخشیدم!!!!!

یادت بیار زمانی ُ که در آغوش کشیده شدی و تو گوشت زمزمه کردن که : تو پاکی...

یادت بیار زمانی ُ که دستت رو گرفتن و مانع از آسیب دیدن ِ تو شدن...

یادت بیار زمانی ُ که به چشمای نگرانت امید دادن...

یادت بیار زمانی ُ که از عشقشون بهت بخشیدن و لبخند به روت زدن...

حالا نوبت ِ تو شده! این تویی که باید با دست گرمت دستی رو که نیازمند ِ بگیری!

این تویی که باید با نگاهت و با عملت به دیگران امید و عشق بدی!

این تویی که باید عاشق باشی و بدون هیچ چشم داشتی از عشقت به دیگران ببخشی!

به مردم نگاه کن و لبخند بزن بهشون! بذار که از لبخند تو ، لبخند بزنن.

همه رو دوس داشته باش! به هر کی که رسیدی اعلام کن!!!!!

اعلام کن که چقد برات عزیزه! شاید دیگه فردایی نباشه...

بابایی!

۵۲ ساله شدنت مبارک.امید دارم باز هم روزای خوبی در کنار هم داشته باشیم.

همه چی قاطی شده.

×  چند روز پیش باید تو یه جلسه ای شرکت میکردم.آخر ِ جلسه آقاهه شروع کرد به دعا کردن ! بدون اینکه خودم بخوام اشکام از چشمام پهن صورتم میشد.وقتی با دستام صورتم ُ پاک کردم یه آن توجهم به خیسی و اشکهای حاضر بر دستم جلب شد.   من خیلی ِ وقت ِ که جنسیتم ُ گم کردم !!!! هیچ موقع نمیزاشتم کسی اشکامو ببینه حتی مادر و پدرم اما اونقد بی تفاوت شده بودم که برام مهم نبود اون پسره با تعجب خیره به چهره ام شده.شاید باورش نمیشد من همون دختری هستم که تا چند دیقه پیش داشتم با قاطعیت تمام ! حرفهام رو میزدم....

× امروز به خاطر موردی که این چند روزه به پستم خورده باید میرفتم به یکی از مراکز " ترک اعتیاد " !

در واقع میخواستم راجع به اون موادی که این شخص مصرف میکنه اطلاعاتی داشته باشم.یه پسری ُ بهم معرفی کردن که کمکم کنه.بارون میزد! ازش خواستم اگه موافق ِ با هم تو ماشین بشینیم و حرف بزنیم.پسری بود 23- 24 ساله ، صورتی شیو کرده ، موهایی مرتب و لباسی سفید تنش بود.بعد از مدتی که راهنماییم کرد متوجه شدم که خودش هم مصرف کننده بوده و این اواخر کارش به کراک هم کشیده اما حالا پاک ِ و اونجا داره به بقیه خدمت میکنه.از ته دلم براش خوشحال شدم و آروزی خوشی هم کردم. بهم میگف: اینجا کسایی هستن که واقعا به آخر خط رسیدن و از دست ما کاری براشون بر نمیاد....

با دلی پر از درد و مغزی پر از افکار دیوونه کننده برگشتم خونه!

× خداوندا شکرت ! اما یکم به بعضی افراد بینش میدادی چی میشد؟

یه مدت که حالم خوب نیست.تو خودمم، نمیگم و نمیخندم.اصلا دلم میخواد با خودم باشم و تو غار تنهایی و آرامش خودمو پیدا کنم.اما عواملی ناخواسته باعث دیوانه تر شدن من میشه.مثلا:

تو این روزا وقتی به دوستای جنس خشن (آقایون) برخورد میکنی،اولین چیزی که میپرسن اینه که :

_پ.ر.ی.و.د.ی ؟ (بعدشم نیشش رو باز میکنه تا پشت سرش! حتی این حالت ُ پای تلفنم میتونم حس کنم.)

تو اون مواقع دلم میخواد همچین بزنم در ِ دهنش که دندوناش خورد شه.اعم از عمله تا تحصیل کرده اش!

به جنس لطیف هم که بر میخوری.سریعا میگه:

_عاشق شدی؟؟؟؟ بعد آهنگ عروسی سر میده.

ای تف تو اون روحت! تو که منو میشناسی، من تا حالا از این غلطا کردم که این دومیش باشه؟؟؟؟؟

× فعلا همینا یادم می اومد.

دیدی یه خوابی میبینی و خیلی خوشحال میشی که اون اتفاقی که میخواستی افتاده.

اما از خواب که پا میشی میبینی همش یه رویا بوده...

.

.

.

کاش میشد یکی صدام کنه و بگه : بیدار شو ! همش یه کابوس بود نه واقعیت....

ای کاش....

من ُ حالا نوازش کن            که این فرصت نره از دست

شاید این آخرین باره           که این احساس زیبا هست

من ُ حالا نوازش کن            همین حالا که تب کردم

اگه لمسم کنی شاید         به دنیای تو برگردم

هنوزم میشه عاشق بود      تو باشی کار ِ سختی نیست

این روزها دیوانگی به شدت زده به سرم. از صبح ابی،اشعار فروغ و خیام رو گوش میدم و کتابهای مورد ِ علاقه ام رو میخونم.فکر میکنم اونقد " توپ مرواری" رو خوندم که جز به جزش رو حفظم.نظریه ها و موارد ِ بسیار چرتی میزنه تو سرم که باعث میشه واقعا نتونم زندگی کنم.یه وقتایی اونقد فکر مینم و اونقد جوابی براش پیدا نمیکنم که از سر ناتوانی ترجیح میدم ساعت ها بخوابم.

چند روز ِ که دارم به موضوع تحقیق ِ یکی از دوستام فک میکنم.این پسر بعد از 35 سال خودش ! به این نتیجه رسیده بود که 50% زندگی جبر و 50% باقی اختیار ِ و چون خودش واقعا درکش کرده بود و اونقد بابتش خرکیف شده بود که ساعت دقیقا 3 نصفه شب زنگ زده بود به من ُ شماره ی موسسه رو میخواست....

دارم فک میکنم تو زندگی ما آدم ها اختیار،کمتر از 50% وجود داره  !!!!!!

این دوست من میگفت که جبرش این ِ که خودت انتخاب نمیکنی که کجا و در چه محیط ُ خانواده ای به دنیا بیای، اما خودت هستی که انتخاب میکنی چه جوری زندگی کنی!!!! و این یعنی اختیار.
اما من به این نتیجه رسیدم که تو انتخاب مدل ِ زندگیت 50% نداری.نمیدونم به یه پوچی رسیدم.یه روزی کوروش گفت : کل ِ این داستان به جایی می رسه که بدونی هیچی نیستی!!!

از خودم پرسیدم که در حال حاضر بزرگترین دغدغه ات چیه؟ دیدم فعلا دردم این ِ که کنکور چی میشه؟

جالب ِ خیلی راحت به خودم گفتم : خوب! دانشگاه رو یا قبول میشی یا قبول نمیشی.از این دو حالت که خارج نیست!!!!!!اصلا وقتی جدی تر دقت کردم ،دیدم کنکور هم مالی نیست.اصلا قبول شدی و دانشگاه هم رفتی.بعدش؟

مرده شور این کلمه رو ببره که تا به یه هدفی فک میکنم سریع مغزم میگه : خوب.مثلا این هم شد.بعدش؟

نمیدونم چه مرگم شده.اما این رو خوب میدونم که از روز ُ شب و زندگی روتین وار خسته شدم. از تی وی ، از مبل ، از سلام-صبح بخیر های روزانه ، از تلفن بازی های هر روز مامانی ،  از مهمونی ، از زندگی روی  عرف ،از خرید کردن های پوران ، از همه چی دیوانه میشم.

اگه واقعا 50 % زندگی اختیار بود من الان با یه عالمه کتابای بی سر و ته ، یه عالمه چایی جمع میکردم و میرفتم تو دل ِ طبیعت زندگی میکردم.اگه واقعا 50% زندگی اختیار بود من خیلی راحت میگفتم : گور بابای معماری!!

میرم دور دنیا رو میچرخم تا کشف نشده های زندگیم ُ خودم !!!! کشف کنم.

اگه واقعا 50% زندگی اختیار بود، چه ها که نمیشد....

خیلی باید بیچاره و ضعیف باشی که با انتقاد من از " مجاهدین" انقد عصبانی بشی...

اگه معتقدی که فقط همین تیم داره بازی رو ادامه میده باید بگم سخت در اشتباهی. بازی رو همون دانشجویی داره ادامه میده که تو یه روزی ازش ایراد میگرفتی که چرا موهات اینجوری؟ چرا شلوارت اونجوری؟؟؟؟؟بازی رو پیرزنی داره ادامه میده که تو میگفتی اینا که چیزی نمیفهمن...

میگی اینا همشون بالای ده سال تو زندان بودن...من راه دور نمیرم...بیا دوست خودمو نشونت بدم که همین چند روز پیش ریختن خونش و بردنش.تقریبا بالای ۱۲ سالی هم زندان بوده....

اصلا چرا دوست من! این همه آدم.به نظرت همه این آدما مال مجاهدین هستن؟

این همه خانواده تا به امروز هنوز چشم به راه بچه هاشونن.به نظرت اینا هم....؟

خوبه که خودت  یه ماه پیش مادر یکی از دوستامو دیدی که دو هفته بود هیچ خبری از بچه اش نداشت...

اینا هزاران بار ارزشمندتر از اون مسعودی هست که هر روز یه بیانیه صادر میکنه!!!!!اونقدر جرات نداره که تو سخنرانی هاش عکس اش رو پخش میکنن و خودش نیست....تو با چه رویی از بچه های این خاک ایراد میگیری؟؟؟
شجاعت مال همون جوون به نظر تو قرتی ای که از جونش میگذره و میره جلو....

شجاعت اینه!!!!

آموخته ام که هميشه کسی هست که به من احتياج دارد.

 آموخته ام که هيچ وقت ٬هيچ وقت قضاوت نکنم.

 آموخته ام که انسان های بزرگ هم اشتباه مي کنند.

 آموخته ام که هميشه ٬هميشه بخندم آموخته ام که هرگز نگذارم کسی عصبانيتم را ببيند.

 آموخته ام که به انسان ها مانند سکوی پرتاب نگاه نکنم.

 آموخته ام که هرگاه که ترسيده ام ،شکست خورده ام.

 آموخته ام که غرور انسان ها را هرگز نشکنم.

 آموخته ام که هرگز وابسته کسی نباشم.